Brasserie Flo in Parijs

Opeens kreeg ik de kriebels, ik wilde in de kerstvakantie wel ergens heen. Ik vind het altijd een wat rommelige vakantie op de een of andere manier en dat gehang in huis vind ik maar niks. Parijs moest het worden bedacht ik, want we waren er dan weliswaar al heel vaak geweest, maar de kerstlampjes had ik nog nooit gezien en de jongens mogen erg graag rondlopen in Parijs.Parijs_2008_cvs_041

Eerst overwoog ik een appartement, maar dat liet ik vallen. Het ging om de lampjes, het moest niet te lang duren want thuis waren ook de nodige verplichtingen.

Een hotel zoeken ging op zich rap, ik wist ongeveer waar ik wilde zitten. Een prima hotel trouwens. Voor de liefhebber: hotel Taylor. Over het algemeen zit ik liever op de zuidoever, maar voor dit bezoek was dit een uitstekend hotel.

Na prettige wandelingen langs de Grands Magasins, de opera, de Eiffeltoren

Parijs_2008_cvs_064 en uiteraard de Champs Elysees fristen we ons op in het hotel en wandelden naar het gereserveerde restaurant.

De terugkerende lezers weten dat wij nogal te spreken zijn als gezin over Brasserie Bofinger en dat we daar ook meestal wel een keertje eten tijdens onze verblijven in Parijs. Deze keer was ik eigenwijs geweest. Ik wilde dat de jongens ook Flo, de baker van alle brasserieen van deze keten, zouden leren kennen. Een reservering via internet is geen probleem.

Rondom 21.00 liepen we binnen, de brasserie ligt op loopafstand van hotel Taylor.

De ontvangst was vriendelijk, het personeel is hier jong.

De tafel was in orde. Aan de krappe kant, maar dat zijn ze meestal. De kaart is identiek aan die bij Bofinger. Alle brasserieen van de keten hanteren dezelfde kaart. Ook dezelfde wijnkaart overigens.

Het grote verschil zit xe2x80x98m in het personeel. Is dat bij Bofinger ervaren, hier was het onervaren. Zijn ze bij Bofinger op hun manier attent, hier zijn ze arrogant. Zijn ze bij Bofinger vriendelijk voor kinderen, hier hebben ze last van kinderen. Een immens verschil, wat je dus pas merkt als je er bent. Wij lieten ons natuurlijk niet uit het veld slaan en bogen ons over de kaart. Om een aperitiefje moesten we zelf vragen. Biertjes voor ons, wandelen maakt nu eenmaal dorstig, fris voor de jongens.

Veel zuurkool op de kaart en verder het menu voor 31.50.

Flo_parijs_dec_2008_003 Dat menu namen echtgenoot en ik. Voor ons beiden de oesters, die in orde waren. Niet spectaculair lekker, terwijl ik me van Bofinger herinner dat ik ze erg lekker vond, een beetje raar. Erbij een fles (dat werden er later wat meer vanwege ongenoeggevoelens) lekkere witte Beaune, die ons prima beviel.

Flo_parijs_dec_2008_006 IJswater is overigens geen probleem.

De jongens kozen vooraf voor de slakken en waren tevreden.

Met de hoofdgerechten hadden de jongens meer problemen, eigenlijk stond er niets op de kaart waar ze echt trek in hadden. In mijn onschuld leek het me daarom voor hen prettig om de Andouillette de Troyes met heel veel A-tjes erachter te kiezen.

Flo_parijs_dec_2008_004 De fout van mijn leven. Mensenkinderen zeg, wat was dat een ongelofelijk smerig ding. Ik weet: over eten mag je niet al te negatief doen, maar dit stonk ten eerste vreselijk (op een vraag van mij of deze geur de bedoeling was kreeg ik een positief antwoord) en de smaak was werkelijk wanstaltig. Maurits had een hap genomen en sloeg wit uit, dus ik vond dat ik het ook moest proberen. Het was afschuwelijk. Absoluut afschuwelijk.

We vermanden ons en de jongens waren het erover eens dat de frieten die erbij lagen in orde waren.

Flo_parijs_dec_2008_005 Wij hadden allebei de tonijnsteak met groentjes genomen en die was redelijk. Niet bepaald bijzonder en de groenten waren afgrijselijk klein gesneden, waardoor ik eigenlijk ging twijfelen of ze wel vers waren.

Een toetje moest er toen natuurlijk nog komen.

De keus binnen het menu was beperkt, maar er zat wel een crxc3xa8me brulee bij.

Flo_parijs_dec_2008_009 Nu had Maurits heel goed door natuurlijk dat het personeel hier nogal ergerlijk was, dus hij stelde nogal zuinigjes voor dat hij dan die crxc3xa8me brulee van het menu zou nemen (blijkbaar voorzag hij al dat op een normale manier bestellen tot gedoe zou leiden) en ik een a la carte toetje zou kiezen. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik koos voor de Baba. Flo_parijs_dec_2008_007 Een gigantische baba overigens, die volgens de regels der kunst aan tafel werd overgoten met iets zoeterigs-rummerigs. Ik prefereer de baba’s die gedrenkt zijn in rum, zonder het zoete, maar goed. De room erbij was ook niet zoals ik die graag heb, te dun.

Flo_parijs_dec_2008_008 Ole ging voor de profiterolles. Echtgenoot nam uiteraard ook de crxc3xa8me brulee.

De toetjes waren verder goed. Koffie namen we niet hier, het was genoeg geweest.

Flo was dus niet precies wat ik ervan had verwacht, de ervaring op zich was in die zin wel weer leuk dat we met ons viertjes toch precies weten wat we verwachten en wat we willen. En gelukkig kunnen we ook nog grinniken om dit soort ervaringen. Voortaan dus weer naar Bofinger!

De volgende ochtend wandelden we nog even terug naar LaFayette om de gigantische Kerstboom in die prachtige galerie te bewonderen.

Flo_parijs_dec_2008_012

Ook de prachtige, bewegende etalages van Au Printemps en La Fayette zijn ’s ochtends wat makkelijker te zien dan ’s avonds.Parijs_2008_cvs_084

De Eiffeltoren was toen weer gewoon, de avond ervoor was hij (slimme man toch die Sarkozy) in Europastijl verlicht. Het had wel wat, dat grote plein bij Trocadero, vol met mensen, heel veel kastanjeverkopers en die blauwe Eiffeltoren. Parijs_2008_cvs_056

Advertenties

13 gedachtes over “Brasserie Flo in Parijs

  1. Hmm klinkt heerlijk, de kalfswang, het lammetje… De olijven-chocoladejus bij de risotto klinkt spannend. Van Loo (sympathiek!) sprak ik tijden geleden bij een uitreiking van een vleesboek. ‘De vrije hand’ vond hij het prettigst, dat moet nog steeds gebeuren en zeker na lezing van deze recensie snel ook 😉

  2. Paul Brussel

    Mooie recensie, Carla! Inderdaad waren we zéér tevreden, ook al blijf ik de hoge en opvallende zuurgraad persoonlijk wat moeilijk vinden. Prettige bediening ook deze keer.

    Groet van Paul

  3. Cuno

    Andouillette, het enige dat ik ooit heb gegeten, wat echt absoluut gruwelijk zum kotzen is. Ingewanden, kopvlees, heerlijk! Maar andouillette, daar word ik soms ’s nachts nog klam van het zweet van wakker…

  4. Oh gelukkig! Een vriend van me nam ‘m per ongeluk ook eens, zo las ik bij thuiskomst, ook hij vond ‘m smerig.
    Maar ik ben nog nooit zo geschrokken van iets zeg, zelfs een verkeerde oester is hier lekker bij!

  5. Het grappigste vind ik dus dat het waarschijnlijk heel erg goede Andouillette de Troyes was en dat er mensen zijn die zoiets goors echt, oprecht lekker vinden! 🙂

    In China hebben ze zoiets, dat heet “Stinky Tofu”. Dat is nog erger dan die Andouillette, want het ruikt niet alleen naar poep, maar ook nog naar kots. Haha. Ik heb het ooit zonder er bedacht op te zijn in mijn mond gestoken, iemand zei “het is net als jullie franse kaasjes”. Dus ik dacht “oh lekker” en hoppa, stak het zo in mijn mond. Man, man, man, wat was dat goor. Tranen stonden in mijn ogen van ellende.

    Bij Bofinger heb ik wel eens gegeten. Met veel plezier. De hele avond gezellig aan zo’n plat de fruit de mere. Toppunt van smikkelen. En ik weet nog dat ik het zo grappig vond dat je in Frankrijk vaak van die oude obers ziet. Die werken daar dan al jaren en jaren en hun expertise en vakkunde wordt gewaardeerd. In NL is het een studentenbaantje bij uitstek. En ook bij de betere restaurants zijn ze nooit ouder dan 40 of zo.

  6. Precies! Hier zie je amper oudere obers (ja, Peter Bruins bij De Bokkedoorns en Edwin van (de) Goor, maar die is dan eigenaar, bij Seinpost). Bij Bofinger kan ik daar vol bewondering naar kijken!
    Dat Stinky Tofu klinkt zo mogelijk nog viezer, erg, erg!

  7. Ik heb echt medelijden met je jongens! Ok, ook een beetje met jou omdat het zo tegenviel. Als ik je verhaal zo lees, kan je beter vieze mosselen eten.

    Maarre… die datum komt wel hoor. Die loopt niet weg 🙂

  8. In Nederland leven 3184 mensen die van andouillette houden (volgens mij staat hij bij Flo in Amsterdam dan ook niet op de kaart–ik was daar eergisteren nog en at er kalfskop, inclusief de hersenen), en daar ben ik er xc3xa9xc3xa9n van. Fantastisch spul is het, vooral sinds de Association Amicale des Amis de l’Andouillette Authentique (AAAAA) waakt tegen wildgroei. Inderdaad wordt deze worst gemaakt van ingewanden van varkens, met name de dunne darm. Die wordt overigens wel gewassen, maar de geur is die van hetgeen hij produceert–daar is weinig tegen te doen. Er zijn van die dingen die je gewoon opzij moet zetten. Fransen slagen daar duidelijk beter in dan wij. Vooral gegrild vinden ze ‘m heerlijk. Overigens is slecht klaargemaakte andouillette net zo smerig als welk slecht bereid voedsel ook.
    Ah, andouillette: ik wou dat het in Nederland te krijgen was. Ik moet altijd naar Belgixc3xab of Frankrijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s