Les Loges de l’Aubergade in Puymirol

gemaakt op 18-AUG-03

Les Loges de l’ Aubergade. In Puymirol. Op 5 augustus 2003.
Nu ik dit schrijf, al weer eeuwen geleden eigenlijk.
Een leuk dorpje op een bergje op maar 8 kilometer afstand van ons vakantiehuis overigens, niets bijzonders, maar wel aardig. De feesten die midden augustus gaan losbarsten in heel Frankrijk stonden al aangekondigd op de N113, zo ook een bord, waarin het restaurant wordt aangeprezen. Hier kookt Michel Trama, althans dat hoop ik, want vrijwel de hele lunch heb ik hem zien rondwandelen en vriendelijk zien glimlachen.
In onze laatste vakantieweek zouden we hier gaan lunchen. De eerste week zouden we uitrusten, de tweede week zouden we gaan eten in een *** en de laatste week in een **. Alle reserveringen lukten en dus reden wij in een verzengende hitte Puymirol in. Ik weet niet hoe het met anderen is, maar langdurige hitte vermindert mijn eetlust tot een absoluut minimum.
We parkeerden in de rue Royale, gewoon de hoofdstraat van Puymirol en op het moment van uitstappen en dichtdoen van de autoportieren opende zich de zware houten deur in de lange muur, waarachter zich het restaurant en hotel zouden moeten bevinden. Een vrij donkere gang, links een eetzaal die geheel duister was en we werden richting een binnenplaats geleid, met eromheen een soort van vierkante veranda, zodat we in de schaduw zaten. Wat niet wegnam dat het erg warm was en ik liever niet in de warmte eet. Maar het kwam goed. We namen plaats aan een ruime ronde tafel en hoorden iets lichtsuizend – hee, wat is dat ? Grappig: in de goten is een sproei-installatie geinstalleerd, die om de 43 seconden (Maurits heeft een stopwatch) een uiterst prettige nevel koel water sproeit. Slim hoor ! Een prettige binnenplaats hoor, het geheel doet wat Moors aan vond ik, beetje Alhambra-achtig, maar dan wat kleiner natuurlijk.
Veel personeel hier, iedereen kwam even gedag zeggen en de aperitieven, voor de kinderen een jus de fruits met een stokje erop met 2 framboosjes en ertussen een bosbesje, wat uiteraard de feestvreugde verhoogde en voor ons een glas Dom Perignon (niet bijzonder) werden gebracht. En de aperitiefknabbels ook. Een amuselepeltje met een vismousje met wat kruidjes erop. Lekker, maar iets te weinig vis en iets te veel room eigenlijk, een dubbel koekje met een rondje foie gras, lekker, een tomaatje ingespoten met wasabi en omgeven met een vrij hard laagje van het een of het ander, verrassend en een rolletje tonijn met een vulling van iets visserigs en wat groente. Ook lekker. Behoorlijk verrassende hapjes. (aperitief met hapjes staan hier apart geprijsd op de kaart, 16 euro p.p.).
De kaart kwam. Twee menu’s, het menu Carte van 3 gangen (56) en het menu Gourmand van 7 gangen (123). En de kaart zelve. 7 gangen lukte echt niet, dus we namen het menu Carte. De kinderen zouden a la carte eten, want de voorgerechten van het menu leek ze niets en ook de desserts zouden wel wat uitgebreider konden dachten ze. Eendenborst was deze vakantie favoriet, dus kozen ze beide voor de Poitrine de Caneton cuit a l’os sauce au the vert (37), evenals rood fruit, dus het dessert werd la Gelee de miel au thym vanillee au fruits rouges (16).

De wijnkaart, die mooi is uiteraard werd bestudeerd en we kozen een Limoux (33), Chateau en jaar ben ik kwijt, vergeten op te schrijven. Wat niet wegneemt dat het een lekkere wijn was. Water voor de kinderen, halve litertjes Evian (5 flesjes a 28 euro?..).
De echte amuse kwam. Een gazpacho van tomaat met een sorbet van groene olijf en nog enkele druppeltjes balsamico. Een verrassing ! De gazpacho was goed, de sorbet van olijf was diep van smaak en ik vond het heel bijzonder om olijf zo bevroren te proeven.
Het brood kwam ook, diverse soorten in een perspex wijnkoeler. Lang, al dan niet gevlochten, brood meestal, allemaal erg lekker aldus mijn drie mannen. Alledrie broodliefhebbers.

Onze voorgerechten kwamen. Voor C. la Nage de carotte et saumon au gingembre, een soort soepje opgediend in een weckpot met wortel en zalm en gember, wat hij bijzonder smakelijk vond, voor mij le Croustillant de thon, sauce moutarde. Een bijzonder gerecht, rolletjes nori gevuld met tonijn en allerlei kruidjes die ik helemaal niet van naam ken, maar wel bijzonder smakelijk vind bij tonijn. Het geheel deed wat Japans aan en ik vond dit een uiterst verfijnd gerecht. Erg prettig ! De mosterdsaus paste er uitstekend bij. Erop wat gefrituurde juliennes van aardappel die prettig gezouten waren, waarvan de kinderen meesnoepten.
De hoofdgerechten arriveerden na een prettige pauze. Voor de kinderen dus de eend met de groene theesaus, geserveerd op een smal, langwerpig bord. Mooie stukken eend in een dieprode saus, erop de juliennes van gefrituurde aardappel, waarmee ze blij waren en ze smulden ervan. Nog een apart schaaltje met die minifrietjes voor de knapen erbij, gelukkig geen groente (wel een pittig gekruide mousse van appel/pruim) en het was goed. Lekker is eend toch he mam ? Ja schat, heerlijk.
Voor ons le Cabillaud en emulsion de tomate et citron confits. Kabeljauw dus met tomaat en gekonfijte citroen. Een mooi diep bord met mooie stukken perfecte kabeljauw, ingespoten als het ware met gedroogde tomaatjes (die zaten tussen de laagjes van de vis verwerkt), diverse soorten groente, de citroen en een uiterst prettig sausje. Heel licht allemaal, een perfect gerecht voor een zomermiddag dus.
Ik begon me wel af te vragen of ik toch niet beter het menu Gourmand had kunnen nemen, de manier waarop hier gekookt werd sprak me toch wel heel erg aan..Een volgende keer ga ik dat zeker wel doen.
Het werd tijd voor de nagerechten. Voor de kinderen dus de gelei van honing met gevanilleerde thijm en rood fruit. Een prachtig laagjes dessert in een groot, breed glas, erop nog iets flinterigs van caramel en wat gefrituurde tropisch fruit. Ze waren stil, dus was het goed. Voor C. le Cappuccino d’amandes fraiches a la peche. Een capuccino van verse amandelen met perzik. Eenzelfde glas als de kinderen met krachtige smaakjes. Ook hij was tevreden. Voor mij les Profiteroles d’abricots a la verveine citronelle.
Profiterolles van abrikozen dus met sorbetijs van verbena (ijzerhard). Bijzonder lekker, gekonfijte abrikooshelften met erutssen het sorbetijs, wat bijzonder krachtig van smaak was. Erbij nog een licht citroenerig sausje en ook mams was tevreden. Er wordt hier mooi gekookt. Verrassend ook.

Nog wat koffie voor ons, met uitstekende bonbonnetjes erbij en we waren tevreden. Ik keer hier zeker nog eens terug, het beviel me hier uitstekend. Uiteraard viel het me op dat ingredienten terugkeerden, wat niet helemaal de bedoeling is, maar ach. Het was goed allemaal en een kniesoor.

Webadres: www.aubergade.com

Opmerkelijk dat dit restaurant in 2004 van Michelin drie sterren kreeg: blijkbaar werd de inventieve keuken in Frankrijk eerder gewaardeerd dan elders…

Advertenties

3 gedachtes over “Les Loges de l’Aubergade in Puymirol

  1. Ingrid van de Water

    Op de een of ander manier vind ik dat het gehele verhaal een negatief tintje heeft. Zelfs in de aanloop van het verhaal, nog voordat er daadwerkelijk gesproken wordt over de kwaliteit van het voedsel, weet je al dat de schrijver er geen zin in had. Een soort self forfilling prophecy. Jammer, het staat een neutraal en onpartijdig oordeel in de weg. Nu weet je nog niet of het Kasteel echt zo jammerlijk beroerd is, of dat slechts de auteur een rothumeur had…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s