Parkheuvel in Rotterdam – 2e bezoek

gemaakt op 17-OCT-02

Parkheuvel op 10 oktober 2002. Een lunch.
Het was een prachtige herfstdag, het park lag er sereen bij, de viswagen (niet Schmidt) leverde net de vis af, dus gelukkig toch verse vis , bovenaan de trap liepen de konijntjes te spelen, het zonnetje scheen, wat kon er nog mis gaan ?

Na een vriendelijke ontvangst, besloten we het aperitief aan tafel te drinken, een glaasje champagne dit keer, er viel iets te vieren tenslotte. Moet en Chandon, prima. De snacks voor bij het aperitief kwamen, de inmiddels bekende snacks dus. Twee (keiharde, dat wist ik nog) toastjes met wat ham, dus alleen de ham at ik, een glaasje met bleekselderijstengeltjes (die, zo attendeerde mijn tafelgenoot me, te vroeg al waren gesneden, de bovenkanten kleurden een beetje), amandeltjes in de papieren puntzakjes en de filodeegstengeltjes met tomaat en iets van een kruidje.
De kaart werd gebracht, die we nog even naast ons neerlegden, er viel veel te bespreken…
We hebben, bij nader inzien, wat lang gewacht met bestellen, niet heel vriendelijk van ons. Misschien dat dit de reden was dat de amuse (ja eentje) al werd gebracht.
In tempura-beslag gefrituurde tong, een sesamkletskopje op bolletjes Cantaloupe meloen en een kerriemayonaise. De kerriemayonaise combineerde wonderwel met de meloen, wat een leuke combinatie. De tong was iets te gaar, ik kan me zo voorstellen dat de delicate reepjes te klein zijn om te frituren. Maar al met al een prima hapje….
Ook nu hadden wij nog niet besteld, shame on us, maar er werd wel al gedekt voor de eerste gang…en het bestek werd weer weggehaald…Het signaal was helder, er moest besteld worden. Dat deden we natuurlijk. Na enige bestudering van de kaart besloten we tot het Parkheuvelmenu, als je er toch bent, moet je het goed doen tenslotte. Het hoofdgerecht in het menu was lam, eensgezind besloten we dat te wijzigen in de jonge wilde eend, ook het dessert wijzigden we in de kaaswagen.

Vier visgerechten, dus een flesje witte wijn. Tijdens mijn vorige lunch hadden Bert en ik genoten van de Chateau Montus, Pacharenc du Vic Bihl, 1998, een Madiran, mijn tafelgenoot bestudeerde de kaart, maar we besloten toch deze te nemen, gezien de gerechten die we zouden krijgen. Vooral de zeebaars had onze zorg, althans, welke witte wijn zou deze vis kunnen hebben. Ik dacht zo dat de Madiran dat wel moest lukken. Ook een flesje plat water (Evian hebben ze hier) kwam op tafel.
De rode wijn zouden we later kiezen. Na een gesprekje op het wijnforum van Smulweb begreep ik dat er ook een rode Madiran is, die ook al zo prachtig moet zijn, ook die staat hier op de kaart. Een volgende keer zal ik zeker de rode proeven, ik ben zeer benieuwd.

Het eerste gerecht kwam. Salade van kreeft, avocado en artisjokken met lobbige dragon dressing. Het zag er prachtig uit ! De kreeft was perfect, de salade eronder smakelijk, alhoewel de avocado wat wegviel, puntje van kritiek was de lobbige dragondressing. Heel knap overigens hoe hem zo lobbig te krijgen, zoiets lobbigs heb ik namelijk nog niet eerder gezien, eiwit dachten we…De smaak was iets te sterk, zowel de kreeft, maar helaas ook de wijn hadden er iets van de lijden…Maar al met al een leuk gerecht.
Het tweede gerecht, Bouillabaise van tong, aardappelpuree met knoflook, gebakken venkel en makreelsabayon werd geserveerd. Gele bouillabaise, aardappelpuree met een lichte knoflooktoets, een gesmoord lente-uitje, wat krokant gebakken venkel en een, apart geserveerd, schepje makreelsabayon. Een prachtige combinatie, werkelijk genieten. De venkel was weliswaar iets te krokant, wat smaakverlies met zich meebracht en de makreelsabayon had iets luchtiger en iets meer makreelsmaak kunnen hebben, maar de smaaktoets als geheel vond ik werkelijk prachtig !
De wijn deed het hier uitstekend bij !
De derde gang kwam….Gegrilde tarbot met ansjovismousseline, paddestoelen met basilicum en ingekookte vleesjus. De specialiteit van de chef, zo werd ons verteld, en terecht. Ik kende dit gerecht van de vorige keer, toen was het het absolute hoogtepunt van de lunch en ook deze keer was het weer een geweldig perfect gerecht. Dromen kan ik hiervan !
Geheel tevreden zagen wij uit naar het vierde gerecht, Gebakken zeebaars met Pecorino en truffelboter. En terecht ! Wat een geweldige vis en de bereiding was (natuurlijk) perfect. De pecorino en de shi-take deden het er uitstekend bij, evenals de perfect bereidde wilde spinazie. Ook de wijn hield zich hier uitstekend bij, genieten genieten dus !

De wijnkaart werd gebracht, want de rode wijn moest nog gekozen worden bij het hoofdgerecht (alhoewel spreek je hier nog wel van voor-, tussen- en hoofdgerechten ?) en bij de kaas.
We besloten tot de Vino Nobile de Montepulciano ‘Ansinone’ 1997. Een uitstekende keus, wat een wijn is dat toch !
Het hoofdgerecht, Jonge wilde eend, het boutje gekonfijt, uienpuree met kruidnagel en rode bietjes, kwam. Aan tafel werd de eend zijn eigen jus geserveerd. Een mooi gerecht, vooral het boutje vond ik heel plezierig, ik heb toch wel iets met konfijten, zelfs na mijn driejarige (opeenvolgende) zomervakanties in het gebied in Frankrijk op het terrein van konfijten…
De eend was uitstekend, de jus was prima, de uienpuree gelukkig niet al te kruidnagelig (tafelgenoot vond het te weinig…)en de bietjes vond ik, maar ik ben dan ook een bietjesfan, mijn mannen eten geen bietjes, dus ik moet het vooral van uithuizig eten ervan hebben, heerlijk. Weliswaar iets te sterk voor het eendje, maar geweldig van smaak !
De wijn deed het er, natuurlijk, uitstekend bij !
Omdat we nog kaas te goed hadden gingen de borden niet helemaal leeg….

De kaaswagen kwam, nog steeds geen roquefort, een Ierse blauwe en een Spaanse blauwe, een mooie selectie Nederlandse kazen (wat een ongegeneerde stukken zijn dat toch altijd..), een mooie keus geitenkaas en verder een afgewogen aantal Franse kaasjes. We kozen elk onze kaasjes, we kregen er wat sneetjes noten-rozijnenbrood bij, de wijn smaakte er uitstekend bij, wederom genieten dus.

Toen nog wat kopjes espresso met wat zoetigheden. We praten nog even na (het was al laat, mijn kinderen moesten eigenlijk opgehaald worden..)over welk gerecht we nu eigenlijk de top vonden en we namen afscheid, van het restaurant en van elkaar .

Samenvattend: een prachtige lunch, geweldige gerechten, prachtige wijnen en heel prettig gezelschap. Hoe ik over de bediening denk moge inmiddels bekend zijn. De stijl bij Bruneau bijvoorbeeld spreekt me meer aan, warmer, persoonlijker en welke termen je ervoor kunt gebruiken. Mijn tafelgenoot heeft mevrouw Helder voorbij zien wandelen, zo las ik in zijn recensie, ikzelf niet. Nu vind ik dat ook niet zo’n probleem, ik heb niet echt behoefte aan topkoks en/of -gastvrouwen aan mijn tafel. Ik kom voor de kwaliteit van de maaltijd. Ik ging diep tevreden huiswaarts, heb gekookt voor de mannen, maar zelf niet meegegeten….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s