Da Vinci in Maasbracht

Da Vinci op een mooie zondag in november. Speciaal uitgekozen omdat we dachten dat ook de kinderen het hier allemaal prima in orde zouden vinden.
Keurig op tijd wandelden we richting de al wijd openslaande deur en werden we vriendelijk welkom geheten. Leuk van Da Vinci is dat ze op zondag, voorzover ik weet als enige *-restaurant in Nederland, doorlopend geopend zijn van 11.00 – 21.30. Wij hadden rondom 13.00 gereserveerd om er eens met zijn viertjes langdurig te kunnen genieten.
Onze jassen werden aangepakt en de namen werden gecheckt. ” U bent toch de familie…… ? Ja, we wisten het eigenlijk wel, maar nu toch graag een keertje voor de zekerheid”. Nou best hoor….? Later bleek waarom…
Een aperitiefje wilden we ook wel en ja, graag boven. Voor de kinderen wat frisdrankjes, die dan – minpuntje – 3.50 per flesje kosten en voor ons een glaasje champagne, nog steeds Moxc3xabt & Chandon hier. Geen olijfjes deze keer, maar direct een bordje met amuses. Drie: de inmiddels bekende kaasstengel, een amuselepel met een rillette van witvis en een glaasje met een mousse van paling met erop een spiegeltje van tomaat en verse kruiden. Alledrie lekker, vooral het glaasje met de palingmousse zag er ook prachtig uit. Ook hier bleek weer eens hoe weinig kinderen in dit soort restaurants komen: Petro Kools zette de bordjes voor ons neer en vroeg of de kinderen dat eigenlijk wel aten. Toen ze allebei antwoorden: ‘maar natuurlijk’ moest hij eigenlijk wel een beetje lachen…
Een grote verrassing voor ons werd naast ons neergezet: een prachtig boeket bloemen. Goede vrienden van ons hadden die laten bezorgen om zo deze maaltijd nog feestelijker te laten zijn. Geweldig leuk vonden we dat!
Hierna werd het tijd de kaarten te bestuderen. Het Alliancemenu werd ons uitgelegd en toen ik naar de gezichten van de jongetjes keek wist ik het al: dxc3¡t moest het worden. Prima dus.
Na enige tijd werden we aan onze tafel beneden genood en leuk: het restaurant was al behoorlijk gevuld en zou gaandeweg de lunch geheel gevuld raken. Zo hoort het tenslotte op een zondagmiddag.
Water wilden we ook wel, ijswater graag en voor de volwassenen hadden we het wijnarrangement genomen. Onze eerste wijn, een witte wijn uit Umbrixc3xab, waarvan ik de naam absoluut niet kan lezen, was lekker en begeleidde ons voorgerecht, salade met Canadese kreeft. Vooral Maurits was hier erg benieuwd naar, want volgens hem had hij nog nooit kreeft gegeten. Op ons mooie bord (erg mooi xc3xa9n leuk servies hadden ze hier al, maar volgens mij is er flink veel nieuw spul aangeschaft) troffen we mooi gemarineerde dunne plakken niet gekweekte tonijn aan, werkelijk boterzacht. Daarop een mooie rucolasalade met een lekkere vinaigrette en stukjes gekonfijte rode paprika met erop een prachtig stukje tongfilet. Eromheen de ruime stukken kreeft. Een mooi gerecht. Maurits vond de kreeft erg lekker, zoals hij zei ‘die hou ik erin’, Ole kon de kreeft minder bekoren, hij vond hem te zacht. Wij waren tevreden. Maurits kreeg, nadat er keurig toestemming aan ons gevraagd was, ook een glaasje witte wijn en vond hem lekker.
De tweede wijn, een Macon Villages 2001, Vallette werd trots voor ons ingeschonken door Petro Kools met uiteraard een heel verhaal erbij. Nu weet ik precies hoe het zit met deze wijn, ook omdat hij aantipte dat in hun kookboek Proeven van bekwaamheid op de bijgeleverde CD-rom het bezoek wat zij gebracht hebben aan de producent van deze wijn uitgebreid te zien is. Nu waren wij van plan om elkaar op deze dag een nieuw horloge cadeau te geven, maar omdat we nogal moeite hadden met kiezen en er allerlei gedoe was rondom bandjes die er dan weer wel en dan weer niet waren, was het uiteindelijk zo dat het horloge van echtgenoot wel aangeschaft kon worden en al trots om de pols zat, maar dat mijn horloge nog in bestelling was op deze dag. Dus vonden de mannen dat mam nog wel iets extra’s verdiende, dus we moesten het kookboek van mevrouw Reuten, zoals zij haar noemen, aanschaffen. Een extra cadeautje dus op deze toch al feestelijke dag. Een productrecensie volgt nog.
De wijn, de Macon dus, beviel ons zxc3xa9xc3xa9r goed. Hij begeleidde ons tussengerecht, kabeljauwrugfilet met paddestoelen. Een erg mooi stukje kabeljauw vonden wij, in een werkelijk satijnzachte saus waarin de paddestoelen pregnant aanwezig waren, op ons bord. Erbij nog veel eekhoorntjesbrood en we waren allevier erg tevreden. De meneer die hier met de broodmand langskomt moest erg grinniken om vooral de kinderen, die met graagte telkens een ander bolletje uitkozen. Ze sloegen een flink gat in de voorraad volgens mij.
Echtgenoot vermaakte zich met het flesje olijfolie wat op tafel stond en wat ik me van de vorige keer nog herinnerde.
Na een keurige pauze, waarin we met zijn vieren ons licht eens hebben laten schijnen over het feit dat er in Nederland toch wel erg weinig kinderen in restaurants van deze klasse te vinden zijn, werd de rode wijn ingeschonken. Een Prado Rey 1999, waarvan het land van herkomst me ontschoten is, maar die mooi vol en stevig was en uitstekend paste bij het hoofdgerecht, hertenrug met een rode portsaus. Het vlees kon de mannen bekoren, de saus vonden ze aan de zware kant. Voor de volwassenen was de saus uitstekend. Erop nog wat kleingesneden groentjes en een garnituur van aardappelmousseline en rode kool. Gewoon een goed gerecht.
Ole, echtgenoot en ik wilden geen dessert. Ole checkte nog even wat het dessert zou inhouden, maar ging toch voor de kaas, Maurits wilde wxc3xa9l een dessert.
Er kwam een glaasje late bottled vintage port op tafel als begeleider van de kaas. Ole wilde vooral geitenkaas en was licht teleurgesteld omdat de geitjes allemaal aan de lichte kant waren. Wij hadden een selectie van roodschimmel en geit en een stukje blauw. De namen zijn me ontschoten, maar zoals gewoonlijk waren de kazen hier gewoon goed. Geen wonder, want ze worden nog steeds geleverd door Van Tricht. Het dessert van Maurits was prachtig. Een stuk chocoladetaart met een heleboel rood fruit erbij, prachtig afgewerkt met filigraan van witte en pure chocolade. Hij heeft zitten smullen.
De kinderen wilden graag nog een kopje thee. Sinds Maurits op de middelbare school zit en ik elke middag zoals een goede moeder betaamt op hem wacht met thee en koekjes, vinden ze thee erg lekker – geloof ik, het kan ook om de koekjes gaan….- en ze waren erg verrast door het leuke servies hier. Een grote kom met erop een xc3xa9xc3xa9npersoonstheepotje kregen ze namelijk, in allerschattigst dessin. Voor ons natuurlijk espresso, die hier goed is en erbij nog lekkere bonbonnetjes en snoepjes. En ik meen een mini-cremetje van het een of het ander.

Kortom: we hebben allevier genoten van deze mooie maaltijd.

Advertenties

Een gedachte over “Da Vinci in Maasbracht

  1. Het is alweer een tijdje geleden dat wij, mijn eega en ik, Da Vinci in Maasbracht bezochten.

    Het was een doordeweekse dag eind april en het aspergeseizoen begon zich heel langzaam te manifesteren.

    Afgezien van het hoge niveau van wat aan culinaire zaken op tafel kwam, o.a. asperges, was ik heel erg te spreken over de sfeer in dit restaurant.

    Gelukkig was het die avond niet druk en Margo en Petro hadden alle tijd voor de aanwezige gasten.

    Tussen de gangen door heel gezellig en informeel met Margo van gedachten gewisseld.

    Toen Petro in de gaten kreeg dat ik enige wijnkennis bezat, was ook hij geregeld bij ons tafeltje te vinden en er bloeide een geanimeerde discussie op over wijn in het algemeen.

    Vanzelfsprekend heb ik Petro de wijnen laten verzorgen bij ons diner.

    De combinatie van deze leuke en amusante intermezzo’s en de vijf fantastische gerechten heeft ons een onvergetelijke avond bezorgd !

    Ed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s