De Limonadefabriek in Streefkerk

Op zondagmiddag 5 september bedacht Maurits dat hij na zijn eerste overvolle week op de middelbare school, mxc3xa9t een logeerpartij er achteraan xc3xa9n een gemist bezoek, voor hem dan, aan een *** restaurant, wel recht had op een etentje in een restaurant. Het was natuurlijk prachtig weer, dus we bedachten dat we De Limonadefabriek wel konden bezoeken. Een telefoontje leerde ons dat er nog een tafeltje voor ons was. Waarom nu De Limonadefabriek? Omdat een aantal bekenden uit de Waard nogal enthousiast zijn over dit restaurant en omdat ze in ieder geval een aantal terrassen hebben.

Keurig op tijd scheurden we de pont op (Streefkerk ligt hemelsbreed 2.3 km bij ons vandaan, maar De Lek ligt er tussen), zodat we niet al te laat aan tafel zouden kunnen. Aan de bedtijden worden momenteel zeer stringent de hand gehouden namelijk.
Een tafeltje buiten hadden we. De Limonadefabriek ligt op een ponton en bij elk binnenvarend bootje in de jachthaven dein je dus wat. Voordeel ook van buiten zitten is dat de stoelen een stuk prettiger zitten dan de wel heel simpele houten stoelen binnen.
Een vriendelijk meiske, met helaas niet al te veel verstand van zaken, vroeg of we een aperitief wilden. Maurits wilde water, Ole een Rivella, Constant een tapje en ik een glaasje witte wijn. Redelijke wijn. Het meisje vroeg of ze maar direct een karaf ijswater moest neerzetten en dat vonden we vriendelijk. Overigens kost zo’n karaf hier 2 euro en dat vind ik dan direct een stuk minder vriendelijk.
Achter ons bestelde een tafel ‘de vier van Limo’, dat is een viergangenverrassingsmenu xc3¡ 36 euro en het meisje vroeg of ze de gerechten al vast moest opnoemen. Dat was het geval, waarmee voor het hele terras direct de verrassing verviel. Men kent hier verder nog ‘de tien van Limo’, een tiengangenmenuutje voor 44 euro en een driegangenmenu voor 29.50.
En een kindermenu voor 15 euro, wat supersimpel is, real Dutch zal ik maar zeggen….

Na een behoorlijk lange tijd kwamen de kaarten, mxc3xa9t helaas twee exemplaren (het zijn nl. ook kleurplaten, maar kleurpotloden kwamen dan weer niet) van het kindermenu. We bekeken de kaart en besloten tot het driegangenmenu, want de gerechten uit het viergangenmenu bevielen ons niet. Het tiengangenmenu zouden we eventueel op een ander moment nog eens kunnen doen, zo bedachten we, want we waren niet helemaal zeker van wat ons te wachten zou staan.
Ole vond dat hij best nog eens het kindermenu kon nemen helaas (hij had tijdens een lange fietstocht met zijn vader die middag nogal ruim geluncht) en merkte op dat het kindermenu lekker maar tot 12 jaar ging. Vergetend dus dat Maurits nog steeds 11 is….Maurits ook niet te beroerd om eens lekker te zieken vond dus dat ook hij het kindermenu moest nemen…

Nu goed, dat moesten ze dan maar zelf weten vonden wij. De wijnkaart werd bekeken en we besloten tot een Kalura, een witte Siciliaanse wijn (24 euro). De wijnkaart is aan de simpele kant om zo maar te zeggen.
Een mandje met erg lekker brood (bruin en wit) werd neergezet met wat ongezouten boter, maar erbij dan weer wel een schaaltje met gekruid zout en iets van rozemarijn en dat brood was wel heel snel verdwenen. Een nieuw mandje kwam redelijk snel.
Na een vrij lange tijd kwamen de voorgerechten. Ole kreeg zijn uitverkoren garnalencocktail in een whiskyglas en was zeer tevreden. Wat ik me kan voorstellen, want een niet geringe hoeveelheid Hollandse garnaaltjes in niet al te veel saus met wat frisxc3xa9esalade zag er zeer smakelijk uit. Maurits had een salade van gandaham en was ook tevreden. Op een langwerpig bord lag een flinke hoeveelheid flinterdun (zijn voorkeur) gesneden ham uit Gent met erbij wat leuke gemengde slasoorten.
Constant had de gefrituurde minicoquilles met zoetzure cherrytomaatjes, krabsalade en karamel van zwarte peper en was ook al tevreden. Het zag er ook erg mooi uit en bijvoorbeeld de cherrytomaatjes waren geschild. Van die kleine dingetjes dus.
Ikzelf had eigenlijk ook de coquilles willen hebben (ik mocht er eentje proeven), maar had besloten tot de zacht gegaarde kalfsribeye, oosters gemarineerd met eiernoedels, shii-take en sojadressing. Zeer malse, dunne plakken kalfsvlees waren bedekt met de noedels en de paddestoelen en erbij dus soja. Een erg smakelijke combinatie, leuk gevonden! En het zag er alweer mooi uit.

Na een flinke pauze, waarin het overigens nogal afkoelde buiten, kwamen de hoofdgerechten. Ole had (tja, ik kan er ook niets aan doen) de kipnuggets en riep dat ze van de Lidl waren (hoe hij dat nu weer weet, is me een raadsel, want ik koop ze niet). Erbij een bakje friet, een bakje mayonaise en een bakje appelmoes. Tja. Maurits had hetzelfde, maar dan met kipvleugeltjes en volgens hem moesten die wel uit een pakje komen, want normaal gesproken hebben kipvleugeltjes niet allemaal dezelfde grootte en vorm. Wederom tja.
Constant had de zeebaars met wortelpuree, knoflookspinazie en een botersaus met saffraan en een vleugje vanille en was er over te spreken. Een mooi stuk op de huid gebakken zeebaars met de hierboven genoemde bijgerechtjes dus. Gewoon lekker. Ikzelf had de gebakken grietfilet met in roomboter gesmoord krabvlees, champignons en een schuimige saus van kerrie en champignons en was ook tevreden. Twee mooie en goed gebakken stukken griet met xc3xa9cht krabvlees (restjes uiteraard, maar altijd stukken beter dan surimi) en de andere al genoemde ingredixc3xabnten. Ook wij kregen er een bakje friet bij.
Gewoon lekker.

De kinderen kregen de nagerechten uit hun menu, van die voorverpakte schatkistjestroep, die ze opeens blijkbaar weer lekker vinden, Constant koos de tiramisu van sinaasappel met een compote van nectarine en een sorbet van abrikoos en was tevreden. Ik mocht een hapje proeven en vond het zeer, zeer zoet.
Ikzelf had het kaasbordje, waarbij notenbrood en perenkumquatjam geserveerd werd. Vijf soorten niet heel indrukwekkende kaas kreeg ik, maar best aardig.

We wilden nog een espresso en dat was een grote fout, want we moesten een half uur wachten, waarmee ons hele schema dus in de war liep. Bovendien zie ik net op de rekening dat er drie keer een driegangenmenu gerekend is, tel ik daarbij de trage bediening op, dan gaat de score van dit restaurant toch echt iets omlaag. Het eten was goed, daar heb ik niets op aan te merken, maar de overige puntjes verdienen toch echt verbetering wat mij betreft.

Advertenties

8 gedachtes over “De Limonadefabriek in Streefkerk

  1. C.Prins

    Bovenstaand geklets is volledig achterhaald.Ik
    raad Maurits,Olaf cs.aan zich nog maar eens
    naar Streefkerk te begeven.En dan een minder
    zeverig verslag te maken,of liever nog,na heerlijk gegeten te hebben zich ter plaatse te verontschuldigen en deemoedig het hoofd te buigen.

  2. Peter Mollenvanger

    Nou mijnheer Prins, Uw opmerkingen kan ik onderschrijven.

    Afgelopen zaterdag 13 januari hebben mijn vrouw en ik daar gegeten, neen, gedineerd.

    Alles prima geregeld en verlopen, muggenziften is geen kunst.

    genieten, daar gaat het om…………

    (waneer het niet naar het zin is van deze familie, moeten ze de eigenaar daar op aanspreken en niet met zo’n slap verhaal het internet op gaan)

  3. Anne-Marie

    Zit niet te zeuren MISTER Prins, ga gewoon eens terug en zie en proef (tenminste als je iets meer dan kipnuggets lust…) hoe Karin en Erik hun Michelin vermelding hebben gekregen!!!

  4. Jochem Dopvleugel

    Joh ouwe zeurpruim je moet in je nest liggen samen met die heutemeteute van kinderen van je ipv muggenziften.

    Limonadefabriek heeft zich bewezen als een constant toprestaurant wat volledig in de lift zit qua kwaliteit en gastenaantallen. Gaarne zou u het restaurant de Limonadefabriek moeten bezoeken en een 3e verslag schrijven over dit mooie restaurant in de Jachthaven van Streefkerk.

  5. king

    Moeizaam en langdradig verhaal van dit soort naar mijn idee erg vermoeide mensen als Olaf en de zijnen.

    In ieder restaurant zijn wel op-of aanmerkingen niemand scoort 100%, maar dan je ongenoegen kenbaar maken op deze manier vind ik ronduit ‘laf’te noemen!
    Iedereen kent de spelregels heb je een probleem dan ga je naar de eigenaar zij zijn verantwoordelijk voor het reilen en zijlen van een onderneming.

    En als je inderdaad kipnuggets wil eten zou zeggen ga dan naar de Mac daar doe je de kinderen een plezier mee en ga dan een keer terug met z’n tweeen om het geheel door een andere bril te aanschouwen.

    Een dergelijk toprestaurant verborgen in een toplocatie verdient dit gezeur niet.

  6. Agnes

    Ha Carla, ik reageer even op een wel héél erg ouwetje van je, maar je omschrijft de lokatie en obers zo mooi. Ik vind/vond dit altijd zo’n bijzonder restaurant, met inderdaad die wat doorleefde en doorrookte obers. Ik ben hier zelfs als kind al eens geweest, en daarna nog wel eens met mijn schoonouders. Krimpenerwaard op chiquest en met ( op de Fuik na) misschien wel het mooiste terras van Nederland.

  7. Ach, je zit er zo lekker in de zomer. Wij kunnen er heen fietsen, dus niets weerhoudt me dan om me heerlijk te laven aan witte wijnen en te genieten van het zonnetje, de Lek en het uitzicht (naar rechts dan ;-)).
    De Fuik is dan weer van een heel andere orde, als ik mag kiezen, ga ik voor deze hoor. De eigenaar/maitre van De Fuik en ik hebben geen match….;-)

  8. Agnes

    Ik snap het!
    Het is een wat onecht geroutineerd gastheerschap daar, maar dat terras, dat uitzicht. Net een oud-hollands schilderij.
    Ik vind qua eten de Fuik..en qua prettig, Belvedere:-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s