Da Vinci in Maasbracht

Da Vinci in Maasbracht. Ons tweede bezoek hier. Destijds op de terugreis uit Kassel, waar we de Documenta hadden bezocht, nu vanwege ons bezoekje aan Maastricht. We hadden ons er zeer op verheugd omdat het er ons de vorige keer zo bijzonder goed was bevallen. Dat was ook de reden dat ik ervoor had gekozen om dit tot slotavond te maken van ons verblijf in Maastricht, want van het restaurant wat we de avond ervoor bezocht hadden was ik toen nog niet helemaal zeker.

Na een zeer regenachtige dag in het Maastrichtse (nog een leuk licht lunsje in een jeneverrestaurant en prettig gewinkeld xc3xa9n geslaagd in xc3xa9xc3xa9n van de vele Maastrichtse winkeltjes) reden we in de volle zon naar Maasbracht. Parkeren is hier geen probleem. Het restaurant ligt aan de haven en oogt nog steeds aantrekkelijk aan de buitenkant. Het geheel doet nautisch aan, niet zo gek zo bij een jachthaventje. Naast het restaurant ligt overigens een bouwvallig huisje, waaraan een mooi billboard hing met afbeeldingen van Margo Reuten en het restaurant. Natuurlijk was ik van plan even te informeren naar eventuele uitbreidingsplannen, maar dat ben ik helemaal vergeten omdat we per gang langdurig met zowel Petro Kools als de andere, geweldig vriendelijke, sommelier van gedachten hebben gewisseld over de wijnen.
De entree was attent. De deur zwaaide open voor we hem konden aanraken, men herkende ons blijkbaar nog, dus kregen we direct een tafeltje in de apxc3xa9ritiefruimte. Een apxc3xa9ritief wilden we wel. Oude jenever, hier van Rutte, dus lekker. Erbij de gemarineerde olijfjes, die ik nog kende van de vorige keer. Heerlijke, boterzachte olijfje met een mooie zachte smaak. De kaarten werden ons overhandigd, met een toelichting op het viergangen Alliancemenu en keurig vroeg men wie zich over de wijnkaart zou buigen. Die eindigde natuurlijk in het midden, want echtgenoot is gelukkig (en uiteraard) niet zo macho dat hij vindt dat alleen mannen verstand van wijn hebben….
Men kent hier een lunchmenu, een viergangen Alliancemenu, een ‘proeven van bekwaamheidmenu’, gexc3xafnspireerd uiteraard op het ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van het restaurant verschenen kookboek en een Margo’s meesterlijk menu. Om de menu’s na te lezen verwijs ik naar de website: Da Vinci. Uiteraard kozen wij voor Margo’s meesterlijk menu, Tijdens het bestuderen van de mooie, uitgebreide, maar wel duurder geworden wijnkaart kregen we de amuses. Drie hier. Een korstdeegstengel kunstig door het oortje van het glaasje waarin de andere amuse werd opgediend gelegd, maar lastig eruit te pulken, maar lekker knapperig, een plakje aubergine met een parmezaankletskop en wat pata negra: lekker, maar de kletskop was aan de taaie kant, wat wellicht niet vermijden is, ik weet dat niet, maar een onprettig mondgevoel geeft. De aubergine was boterzacht en erg lekker gemarineerd in iets behoorlijks pittigs en pata negra is eigenlijk altijd goed. En tot slot een rillette van witvis met een espuma van champagne. Iets te koud, maar na enige tijd erg smakelijk. Prachtige espuma overigens, misschien moeten we toch de aanschaf van zo’n apparaat maar eens overwegen. (is het overigens esPuma of esCuma ? Op het menukaartje staat namelijk esCuma…Of is escuma nog doorzichtiger en fijner dan espuma wellicht ?

We bekeken de wijnkaart. Die is hier zeer uitgebreid, keurig op land, gebied en dergelijke geclassificeerd maar besloten toch, gezien de zesgangen die ons te wachten stonden tot het wijnarrangement.
Na enige tijd werden we aan tafel genood en daalden de trap af naar het restaurantgedeelte. Hadden we de vorige keer gezeten in het wat lagere deel (plafondlaag bedoel ik dan) van het restaurant, deze keer zaten we aan de kant waar de vide ophoudt wat een zeer ruimtelijk effect geeft. Het geluid zingt dan ook wat minder rond, wat erg prettig is in dit altijd zeer gevulde, gezellige restaurant. Water stond al op tafel, hier Aqua Forte Tavino, zo ook een flesje erg lekkere olijfolie en wat ongezouten boter. Een grote mand met allerhande broodjes komt zeer regelmatig langs, waarvan vooral echtgenoot erg blij wordt altijd.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Sauvignon Blanc Simonsig. Erbij een hele toelichting, maar helaas, ik ben allerlei details heel gewoon vergeten. Gewoon een erg lekkere wijn. Aan de lichte kant, maar dat is natuurlijk normaal, gezien de opbouw. Al snel zag men dat wij liefhebbers zijn, dus de diverse flessen en karaffen bleven net als de vorige keer gewoon bij ons aan en op tafel staan.
Het eerste gerecht, Atlantische Kingkrab met bieslookomeletje verscheen. Een mooi rondje vonden wij op ons bord. Allereerst een mooi flinterdun bieslookomeletje, daarop een salade (met gelukkig erg weinig mayonaise) van Kingkrab, prachtig zacht van smaak, daarop een kletskopje met wit en zwart sesamzaad, wat een mooie smaaktoets gaf en dat geheel werd nog eens herhaald, waarbij het torentje werd afgesloten met nog een bieslookomeletje en erop een wat kleiner sesamzaad kletskopje. Een erg mooi, zacht gerecht. Bijzonder gevuld met die overheerlijke krab.
De tweede wijn volgde. Een Roero Arneis Cornarea, gemaakt van een verloren gewaande druif uit Sicilixc3xab, heraangeplant door een slimmerik in Piemonte, speciaal uitgezocht hier bij het tweede gerecht. Inderdaad een erg lekkere wijn, zo eentje die behoorlijk in de richting komt van wat ik lekker vind. Het tweede voorgerecht, rode mul in een krokant jasje van lavendel en briochebrood met tomaat kwam ter tafel. Alweer zoiets moois en lekkers. In een sausje met ijzerkruid (grappig, want ook de avond ervoor was ik zeer verrast door het gebruik hiervan) lagen heerlijke snijboontjes, met erop een boterzachte antiboise van tomaatjes. Erop het perfecte stukje mul in het lekkere krokante jasje en we waren dieptevreden. Wxc3xa9l constateerden we op een bepaald moment dat de keuken van Da Vinci duidelijk ‘vrouwelijker’ is dan die van mannelijke chef-koks. Een loze kreet zul je nu denken en zo klinkt hij ook inderdaad, maar toch: we vonden het opvallend dat hier met hele zachte smaakjes gewerkt wordt, terwijl de laatste ervaring(en) ons le(ren)ert dat stevige smaakcombinaties steeds vaker voorkomen. Wat allemaal niet wegneemt dat ook zachte smaakjes ons zeer kunnen bekoren.
De derde wijn, die ik xc3xa9rg lekker vond, was gedecanteerd. Hij deed me zeer denken aan een Condrieu of een St. Romain, maar ik had het helemaal fout aldus de sommelier, want hier zat geen hout in. Tja, dan maar niet, maar geweldig knap hoe dan toch tot die smaakontwikkeling te komen. In ieder geval was het een Lou Coucardie, Costieres de Nimes, waarvan iedereen natuurlijk de rosxc3xa9 wel kent. Een mij volstrekt onbekende wijn in ieder geval, waarnaar ik direct op zoek ga morgen. Men zag hoe enthousiast ik over deze wijn was en hij werd zo mogelijk nog ruimer bijgeschonken dan de andere wijnen. De wijn vergezelde ons laatste voorgerecht, zacht gebakken Noordzee tarbot met geschaafde zomertruffel. Alweer een heel zacht, xc3xa9rg mooi gerecht. De perfecte tarbot lag op een geweldig lekkere risotto van basmatirijst met erbij een beurre blanc met een kruidje en veel heerlijk cantharellen. Heel gewoon genieten dus.
Ons hoofdgerecht, dxc3xa9 reden dat we hadden gekozen voor dit menu en niet voor het proeven van bekwaamheidsmenu, Bresseduif met gebakken ganzenlever in een rode wijnsaus werd begeleid door een Shiraz Mitcheltown. Nu drink ik wel vaker Australische Shiraz en ik vind hem over het algemeen wel aardig, een stuk aardiger in ieder geval dan Chileense, maar van deze werd ik blij. Ook deze wijn werd uiteraard besproken met de sommelier en hij deed ons de leuke tip aan de hand om een wijn eens 18 uur open te laten staan. Na die 18 uur weet je dan eigenlijk direct wat een wijn doet. Simpel natuurlijk, maar we hebben het de zaterdag na terugkomst uitgeprobeerd en inderdaad, sommige wijnen houden het, sommigen worden zelfs beter en anderen vervlakken. Het vleesgerecht, waarvan we de avond ervoor nog hadden geconstateerd, dat hoe goed en lekker het vaak ook is, vleesgerechten halen het vaak niet bij alle mooie visbereidingen
(de eerste kok die voor ons een zeer verrassend vleesgerecht gaat maken, heeft nu al een streepje voor), maakte ons (ook al) blij. Op ons bord vonden we namelijk een zeer krachtige rode wijnsaus met erin een uiteraard huisgemaakte ravioli met een uiencompote erin. Erbij dubbelgedopte tuinboontjes en peultjes, het pootje van het duifje, geweldig lekker. Ook erbij een soort koekje met flink wat nxc3xa9t gesmolten ganzenlever, heerlijk. Verder een flinke plak precies goed gebakken ganzenlever met daarop dan een erg lekker borstje van het duifje. Puur genieten dit. Lekker klassiek, precies goed klaargemaakt allemaal, zo zie ik het graag.

Een bordje met kaas was onze volgende gang. Erbij een Late Bottled Vintage Port, waarvan ik het jaar vergeten ben, maar die gewoon in orde was. Ook de kaasjes (jammer dat ze hier geen wagen hebben) ben ik voor een deel vergeten. In ieder geval een Livarot, een geit in as en een Reypenaar herinner ik me, de andere twee ben ik helaas vergeten.
Waarmee we aan het dessert toekwamen. Een glas Uby, Gros Manseng Gascogne begeleidde een soepje van seizoensfruit met sorbet van aardbeien. Een lekkere, frisse dessertwijn, die ik ook al niet kende. Niet zo vreemd, want in de wereld van dessertwijnen is nog veel te ontdekken voor mij. Maar, lekker. Het soepje van seizoensfruit was gegratineerd en ik was even bang dat het te zwaar zou zijn, maar nee, precies goed. Lekker fris. Ook de aardbeiensorbet, in een apart glaasje opgediend, was lekker licht en erbij troffen we nog een glaasje met hangop met een bramen/aardbeiencoulis. Ook gewoon erg lekker. Nu ben ik een fan van hangop, dus dat trof.
Ter afsluiting nog wat goede espressootje met friandises xc3xa9n een kopje met lekkere crxc3xa8me brxc3xbblxc3xa9e en we waren dik tevreden.

Samenvattend: een uiterst gastvrij restaurant, waar goed wordt gekookt en waar bijzondere aandacht aan de wijn wordt geschonken. Zeer prettig personeel ook.

Advertenties

2 gedachtes over “Da Vinci in Maasbracht

  1. Bedankt voor deze tip, niet zo ver van ons belgisch Hasselt en een vraagje?
    Wat bracht je naar Kassel, ik ben gewoon nieuwsgierig omdat het de stad is waar ik geboren ben en ik eigenlijk nog nooit iemand geweten heb die er naartoe geweest is.

  2. Ha Tine, dank je voor je reactie. Wij waren in Kassel vanwege de Dokumenta, die toentertijd in ieder geval elke twee jaar werd gehouden. Een grote kunsttentoonstelling dus. Of dat nog telkens zo is, weet ik eigenlijk niet, maar simpel googelen zal die kennis aanvullen ;-).
    groetjes
    Carla

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s